Steven van der Jagt, geestelijk vader van dit blog, is bij lange na niet bij machte om een naam als ‘De Nagemaakte Gek’ zelf te verzinnen. Deze heeft hij ontleend aan een song van Spinvis.  Dit om misverstanden op voorhand de nek om te draaien.

Al op 12-jarige leeftijd verruilde Steven de basisschool voor het  voortgezet onderwijs. Daar liet hij de schoolkrant voor wat hij was en liet zich evenmin in met schooltoneel.

Na afronding van het VWO had Steven geen idee waar zijn wereldreis heen moest gaan. Dus koos hij ervoor eerst zes jaar rustig psychologie te studeren om dit te overdenken. Daarna volgden geen Full Moon Parties op Thaise stranden, maar achtereenvolgens post bezorgen in Utrecht en met meer liefde dan vooraf verwacht het begeleiden van gehandicapten.

Steven bemerkte tijdens zijn studie dat het verslag doen van bevindingen hem gelukkiger maakte dan het bedrijven van de psychologische wetenschap zelf. De liefde voor het schrijven was geboren, dan wel uit de kast gelokt. In 2008 monsterde hij aan bij het dan nog onbekende satirische blog De Speld. De aanloop naar het grote werk was begonnen.

Voor De Speld is Steven nu vast redactielid. In deze hoedanigheid schrijft hij voor de site en voor de Volkskrant.  Daarnaast schrijft Steven voor het Humanistisch Verbond en MUG-magazine.  Voor wie behoefte heeft aan de betere taaldanserij, is Steven beschikbaar als ‘schrijver op bestelling’.

De Nagemaakte Gek is de zoveelste distel in de met onkruid overwoekerde tuin die het wereldwijde web heet. Zonder De Nagemaakte Gek blijft de Aarde opwarmen, blijft Qatar de organisator van het WK 2022 en blijft de typemachine een cultobject. De Nagemaakte Gek is niet nodig. Evenmin als Hengelo.

Het blog heeft geen hoger doel dan uitlaadklep te zijn voor gedachtenafval. Een recyclingplaats van het cognitieve proces. Met misschien een filosofische reflectie hier en een humanistische uitspatting daar.  Absurdistische bezigheidstherapie. Heen en weer op de wipkip der taal. En zo.