Loading...
X

De ‘verloren’ generatie: klaar voor ‘onderwerping’?

IMG_20170522_161853Een zekere Kiza Magedane ziet zichzelf in de Volkskrant van afgelopen zaterdag als vertegenwoordiger van een ‘verloren generatie’. Magedane brengt een ode aan de generatie van een kwart  eeuw oud, geboren in 1992. Deze generatie kent de zekerheden van de voorgaande niet meer. Vaste banen zijn een zeldzaamheid evenals gedeelde, hogere waarden die de samenleving binden. Gevolg: burn-outs, depressies en gevoelens van vervreemding. Michel Houellebecq zet in ‘Soumission’ (onderwerping) een Europa neer dat klaar is met zijn geestelijk uitgeholde zelf en daarom bewust islamiseert. Houellebecq waarschuwt er niet eens tegen, hij brengt het als mogelijk toekomstscenario. Zou hierin een nieuwe strohalm voor de verloren generatie liggen? 

In 1992 was ik 17. In Bosnië was een strijd uitgebarsten waar ik niets van snapte, met Bosnische Serviërs, Servische Kroaten en wat niet al. Bill Clinton stond op het punt het Witte Huis te betreden. Ik was in 1992 gedoubleerd in de vijfde klas van het atheneum. Die zomer had ik van het geld van mijn vakantiebaantje een elektrische gitaar gekocht. Mijn muzieksmaak ging radicaal om. Van de gepolijste hitparadepop van Queen en Roxette naar grunge, alternatief en metal. Nevermind van Nirvana werd mijn plaat. De plaat paste op één kantje van een cassette. Ik oefende dagelijks op mijn gitaar. Op een keer bonsde mijn vader op de deur, terwijl ik mijn hand plooide in pijnlijke akkoorden. Niet om te vragen of het zachter kon, maar om te zeggen dat ik onmiddellijk naar beneden moest komen om naar de televisie te kijken. Want Bijlmerramp. Dat was dus mijn 1992.

In dat jaar werden de voetballers Neymar en Lieke Martens én de betreffende columnist Kiza Magedane geboren. Terwijl ik spierpijn had van mijn eerste barré-akkoorden en in overleg met mijn decaan scheikunde verwisselde voor Duits omdat ik anders geheid zonder diploma de school zou verlaten, deden hun ouders wat ik nu doe, als vader van een zeven maanden oude zoon: luiers verschonen, troosten bij het huilen, flesjes geven en kiekeboespelletjes. Zonder enig besef van waar hun kind 25 jaar later zou staan, zoals ik dat nu evenmin heb.

In 1992 lagen supersterren van vandaag in de luiers en mensen die later mijn leidinggevende zouden zijn, speelden tikkertje op het schoolplein van de basisschool. Soms denk ik aan de mogelijkheden die toen nog voor me open lagen en die ik niet heb gegrepen. Maar ook heb ik geleerd mijn zegeningen te tellen.

Die zijn er volop. Ik heb een redelijke zekerheid van inkomen, een mooie vrouw en een gezond kind. Ook heb ik mezelf leren wapenen tegen het vallen in een geestelijk vacuüm door het lezen van filosofische werken en het deelnamen aan levensbeschouwelijke discussiegroepjes. Door pesterijen tijdens mijn puberteit en talloze pijnlijke ervaringen daarna leerde ik dat de wereld hard is en dat je eelt op je ziel moet kweken.

Die basis lijkt te ontbreken bij de generatie van ’92.  Opgegroeid in rijkdom, maar nu geconfronteerd met een onverschillige wereld, waarin zekerheid een vies woord is, je jezelf voortdurend moet vernieuwen en je de boot hebt gemist voordat je besefte dat hij aangemeerd lag. Een wereld waarin je voortdurend gezien moet worden, voortdurend moet bewijzen dat je er bent en dat je bij de goede mensen hoort. Een borderlinewereld, zoals Dirk de Wachter die zo prachtig omschreef.

Psychiater, schrijfster en violiste Esther van Fenema weet de generatie van Magedane treffend te typeren. Een generatie die nooit heeft leren omgaan met  tegenslag, nooit hoeven vechten voor zichzelf. Een generatie die in economisch gouden tijden werd grootgebracht door modern denkende, anti-autoritaire ouders. Een verwende generatie, zonder eelt op de ziel, die  zichzelf geen raad weet met een ‘flexibele’ individualistische maatschappij, zonder de overkoepelende, bindende waarden die de kerk ooit bood.

Zou dit de generatie zijn die er in Michel Houellebecqs laatste roman ‘Soumission’ ‘moe’ van is? De generatie die weer hunkert naar vastigheden, naar een cement om de individuen te binden tot een echte samenleving. Een cement dat krachtiger is dan de holle, genderneutrale profetieën van de Social Justice Warriors.

De islam biedt zo ongeveer alles wat het moderne Westen mist: saamhorigheid, absolute waarheden, onveranderlijke rituelen en gewoonten en wat niet al. Er is een wel een prijs aan verbonden: het inleveren van al wat verworven is op het gebied van vrijheid van meningsuiting, vrouwen- en homorechten, waarheidsbevinding, kunst, muziek en humor. Maar dat waren toch zaken die vooral polarisatie teweeg brachten….

Ik geloof niet zo dat Europa zal islamiseren doordat immigranten in de meerderheid komen. Als Europa islamiseert (ik zeg áls) komt dat eerder door bekeringen van Europeanen. Bekeringen waar geen greintje dwang aan te pas komt. Er zal geen geweld à la IS nodig zijn. Het gapende spirituele vacuüm is genoeg en het warme bedje van de islam biedt verlichting (met kleine letter). Houellebecq zei het al: ‘De mens kan niet zonder God’.

De van uitdaging naar uitdaging en koffiebar naar koffiebar hollende generatie van ’92 is stiekem heel moe. Van de wereld en van zichzelf. Er zijn manieren om rust te vinden. De islam is er één. Ik voorspel geen islamisering, maar zet het, evenals Houellebecq, neer als mogelijk toekomstig scenario. Meer dan een gapend existentieel gat heb je niet nodig. Maar wie weet, komt het allemaal vanzelf wel goed. Ik kreeg in ieder geval vorig jaar weer een vast contract….

2017 is het 1992 van mijn zoon. Soms, als ik hem verschoon, denk ik een lange baard aan zijn gezicht en een djellaba in plaats van zijn Nijntje-broeken maat 74. Vrolijk word ik er niet van. Laten we hopen dat het bij één verloren generatie blijft.

Twitter

Leave Your Observation

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>